Stel: je neemt als leidinggevende een beslissing die je aan het hart gaat. Dan zeg je iets als:‘Ik moet helaas een lastig gesprek met je voeren’. Maar van wie moet je dit eigenlijk? En voor wie is het eigenlijk goed dat je op deze manier het leed probeert te verzachten? Over kwetsbaar leiderschap en verantwoordelijkheid nemen voor nare beslissingen.

Dit klinkt niet logisch. Hoezo wees niet objectief? Objectiviteit helpt de wereld vooruit en zeker als het om conflicten gaat. Toch vraagt echt verbinding maken met elkaar niet om objectiviteit, maar juist een om een goede subjectiviteit. Hoe werk dat?